Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Το αλογάκι της Παναγίας

Έξω από την κυψέλη παραμονεύει ο εχθρός.


Το Αλογάκι της Παναγίας ένας δεινός κυνηγός.







Αρπάζει μια μέλισσα και αρχίζει να την τρώει αρχίζοντας από το κεφάλι.




Εδώ ποζάρει για λίγο στο φακό και μετά συνεχίζει το έργο του.


Βλέποντας αυτή τη σκηνή μου 'ρχεται στο μυαλό μια περιγραφή του Νίκου Καζαντζάκη.


<< Γυρίζοντας ένα μεσημέρι στην κοίτη ενός ξεραμένου ποταμού , είδα κάτου από ένα πλατανόφυλλο δυο έντομα να σμίγουν. Ήταν δυο πράσινα , λιγνά , χαριτωμένα αλογάκια της Παναγίας. Ζύγωσα αγάλια , κρατώντας την αναπνοή μου . Μα απότομα σταμάτησα τρομαγμένος : το αρσενικό , μικρό κι αδύναμο , ήταν αποπάνου κι αγωνίζουνταν να τελέψει την ιερή εντολή του μα με τρόμο είδα ότι του έλειπε το κεφάλι . Γαλήνια η θηλυκιά το μασούλιζε , κι άμα τέλειωσε , στράφηκε πάλι σιγά κι έκοψε το λαιμό , κι ύστερα πάλι το στήθος του αρσενικού , που γαντζωμένο σφικτά αποπάνου της εξακολουθούσε να πάλλεται.... Η φοβερή τούτη σκηνή ανατινάχτηκε ξάφνου τώρα μέσα απ' τα χαλάσματα τούτα. Αστραπή γαλάζια σκίζει απόψε και φωτίζει την καρδιά μου. Η πολύμαστη θεά ανασηκώνει τον πέπλο της . Στα φυτά και στα ζώα η πνοή του μυστηρίου είναι πιο φανερή παρά στον άνθρωπο . Αυτά , πιστά , ξέσκεπα , ακλουθούν τη μεγάλη Κραυγή. Ταυτίζουν τον έρωτα και το θάνατο . Όταν δίχως κεφάλι , δίχως στήθος μάχουνται να νικήσουν το θάνατο, γεννώντας , με δέος μαντεύουμε μέσα μας την ίδια κραυγή . Τον ίλιγγο , την βεβαιότητα του χαμού και όμως , πιο απάνου , τη χαρά, την παραφροσύνη στο χαμό , την έφοδο για την αθανασία....>>
Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ "ΚΥΠΡΟΣ"